NIEZŁOMNY ŚWIADEK CHRYSTUSA
Kiedy w Wilnie wybuchła epidemia groźnej zarazy, św. Andrzej Bobola wraz z kilkoma współbraćmi niósł pomoc chorym i umierającym, sam ocierając się o śmierć. Poniósł ją ostatecznie 16 maja 1657 r. w Janowie Poleskim. Był to tragiczny finał jego gorliwej działalności kapłańskiej i misyjnej. W czasie konfliktów i prześladowań religijnych został schwytany przez Kozaków. Był okrutnie torturowany i zmuszany do wyrzeczenia się wiary katolickiej. Mimo niewyobrażalnego cierpienia nie wyrzekł się Chrystusa.
Po męczeńskiej śmierci został pochowany w podziemiach kościoła jezuitów w Pińsku. Gdy po kilkudziesięciu latach otworzono trumnę św. Andrzeja Boboli, okazało się, że mimo upływu czasu jego ciało nie uległo rozkładowi. Po rewolucji październikowej bolszewicy wywieźli je do Moskwy. Dopiero po interwencji Stolicy Apostolskiej zostało przewiezione do Rzymu, gdzie w 1853 r. papież Pius IX ogłosił Andrzeja Bobolę błogosławionym, a w 1938 r. papież Pius XI dokonał jego kanonizacji. Obecnie relikwie Świętego znajdują się w Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie.